1953’te CIA destekli Musaddık darbesi yapıldığında İran laikti ama emperyalizm için sorun laiklik değil, petrolün millileşmesiydi.
1980’de Saddam, Batı’nın alkışlarıyla İran’a saldırırken mesele "Sünni-Şii" savaşı gibi ambalajlanmıştı. 2003’te Bağdat yağmalanıp Saddam idam edildiğinde aynı alkışlar, yine aynı ellerden yükseldi.
Emperyalizmin füzelerin yazılımında mezhep filtresi yoktur. Hedefteki coğrafyanın dini, dili, mezhebi ne olursa olsun; eğer o coğrafya küresel hegemonyaya biat etmiyorsa, imha edilmesi gereken bir hedefe dönüşüverir.
İran’da ilkokulu vurur, kız çocuklarını katleder. Gazze’de hastaneyi vurur, sivilleri katleder. Doymaz, durmaz, uslanmaz.
Türk Milletinin bir asır önce bozguna uğrattığı “Garbın afakını saran çelik zırhlı duvar” bugün Orta Doğu mazlumlarını kasıp kavuruyor. Üzülerek söylüyorum ki mücadele etmeden, bedel ödemeden ondan kurtuluş yok. İran bugün bunu yapıyor.
Şunu da kimseler unutmasın, bugün Tahran’ın vurulmasına mezhepsel bir rövanş gözüyle bakıp el ovuşturanlar, aslında kendi celladının ipini yağladığını çok geç anlayacak.
Bir de emperyalizmin açtığı koridordan at koşturmaya çalışan sırtlan zihniyetli yapılar var. Kendi evladının kanına kıyamayan emperyalizme taşeronluk yapıp Müslüman kanı üzerinden güç, alan, hakimiyet devşirmeye çalışıyorlar.
Emperyalizme kendini kullandırmak için adeta yanıp tutuşan bu geri kafa senelerdir iflah olamadı, olamayacak.
Şu zıtlığa bakın: Bir yanda "İnsan hakları ve demokrasi" vaadiyle şehirleri dümdüz eden bir süper güç, diğer yanda bu yıkımı "oh olsun" diyerek izleyen bir İslam dünyası.
Bakın, İran yönetiminin bölgesel hatalarını, baskıcı politikalarını veya yayılmacı emellerini eleştirmek başka bir şeydir; bir İslam başkentinin emperyalist çizmeler altında ezilmesine sessiz kalmak başka bir şey.
İran-Irak savaşında birbirini kıranların enkazını Batılı şirketler kaldırdı. Bugün dümdüz edilen Gazze’nin enkazı üzerinde kumarhane kurma hayalleri var.
Ne diyelim, gören gözler için büyük dersler var.
Son olarak, emperyalizmle mücadele etmek bir varoluş ve haysiyet meselesidir. Eğer bugün Müslüman camia, saldırganın kimliğine ve kurbanın mezhebine göre tavır alıyorsa, aslında çoktan teslim olmuş demektir.