Jetonla konuşmayı da gördük, Zoom'dan toplantı yapmayı da…

Halı desenleri ile her aşkı anlatmayı bildik, basma elbiseler ile karşımızdakine mesaj vermeyi de bildik,  Gelgelelim yapay zeka ile konuşmayı da

Bizim nesil terörü, savaşı, pandemiyi, darbeyi gördü onlarla yaşamayı da öğrendi, 

Kitap okurken ayraç yerine çiçek kurutup koymayı, sonrasında kuru çiçeğin enerjisi sizi de kurutur diyenlerle sohbet etmeyi de bildi,

Güzel, narin hisleri, duyguları olan iyi çocuklardık biz, utanan, sıkılan, saygı dolu, bir o kadar da korkan, anama babama laf gelir mi diye düşünen, geldiğimiz yeri bilen çocuklar…

Zariftik, okul defteri kenarı süslemek diye bir şey vardı öğrencilik hayatımızda, saygıdan öğretmenimizle karşılaştığımız koridorda duvara yapışır yol verirdik,

Yere düşen ekmeği alıp, üç kere öpüp, kuşlar yesin diye bir duvara bırakan nesillerden öğretmenini toprağa düşüren öğrencilere nasıl geldik?

Söyleyeyim aileler yok ediliyor,  görgü , gelenek yok ediliyor, nesilden nesile anlatılan hikayeler anlatılmaz oluyor, aman sendecilik , saygısızlık , karşısındakine hadsizlik belki de liderlik, başarı sayılıyor. Elbet o çocuğun da bir anası bir babası oldu hayatında, doğarken oldu ama yetişirken kim vardı yanında, kim yetiştirdi aile denen en güzel, en korunaklı yerde?

Saçımız kıyafetimiz tertipli düzgündü, dağınıklık moda değildi , evet önlüğümüz siyahtı ama ruhumuz gökkuşağı, elbiselerimiz renk renkti.

Biten kitabı bile atamaz bir başkası yararlansın diye ya verirdik arkadaşlara ya da kütüphaneye bağışlardık.

Hayata bakışımız böyleydi…

Kızardık küserdik ama en fazla 3 gün, kardeşin kardeşe bıçak çektiği veya kalemin kılıçtan üstün olduğunu anlatan barışçıl iletişimden, bıçak çeken sorunlarıyla baş edemeyen çocuklara nerelerden geldik dönüp ailelere bir bakalım. Neleri paylaşıp, neleri paylaşamıyoruz?

Şimdi üzgün bir nesilin yetişkin bir bireyi olduk, öleni düşünürken, ona ağlarken bile öldürenin derdini de düşünecek kadar üzgün