Yiğit Bulut’la tanışmam tam da böyleydi. Yıl 2000. O, Paris’ten yeni dönmüş, Sorbonne mezunu, heyecanlı, cevval bir delikanlı… Ben Japonya’dan yeni dönmüşüm, Kanal D’de sabah haberlerinin başındayım. Sabah haberlerini Şule Zeybek sunuyor. Efsane ülkücü Namık Kemal Zeybekin kızı. Serde ülkücülük var ya, Şule ayrı değerli benim için. Yiğit’i de Şule’nin erkek arkadaşı olarak tanıdım. İlk andan itibaren isminin hakkını veren, adı gibi “yiğit” bir adamdı.

Sabahları erkenden gelir, Şule’yi görmek bahanesiyle stüdyonun havasını solurdu . Zehir gibi bir kafası vardı. Türkiye’yi, dünyayı, ekonomiyi bizden önce okurdu. Öyle ki, kısa sürede onu sabah haberlerine konuk almaya başladık. Mikrofonu eline aldığında sadece konuşmaz, adeta çizerdi gündemi.

Aramızdaki dostluk zamanla bir isimleşti. O bana “Edi” derdi, ben ona “Büdü”. Bilen bilir, Susam Sokağı’ndaki o iki sıkı dost gibi. Edi’yle Büdü 25 yılı devirdi. Nikahında, düğününde, kahkahasında, öfkesinde hep yanında oldum. Ve o da benim yanımda. Hayat bizi farklı yollara savurdu ama dostluk dediğin şey, haritada değil kalpte mesafe tanır.

Geçenlerde bir arkadaşım söyledi. “Yiğit hastanede, kanserle savaşıyor,” dedi. İçime bir ağrı çöktü. O an bir film şeridi gibi geçti gözümün önünden; o sabah yayınları, stüdyo kahkahaları, ortak hayallerimiz…
Ama sonra içimde bir ses konuştu: Bu savaşı da kazanır. Ama olmadı. Huzur içinde  sevenlerinin kollarında verdi son nefesini. Bugün son yolculuğuna çıkıyor. Allah Rahmet eylesin. Melekler yar ve yardımcısı olsun. 
Sevgili Büdü, mekanın Cennet olsun Nurlar içinde uyu…