Bu tekmili kaç kere verdiğimi hatırlamıyorum.

Aslında her tekmil, bir yemindir.

Hudutta görev yapan bir birlik komutanının, devlete ve millete verdiği söz.

1988 yılında, Piyade Komando Asteğmen olarak Ardahan’ın Çıldır ilçesinde, Hudut Karakol Komutanıydım.

Önce Çıldır Gölü kıyısında, Doğruyol Nahiyesi yaylasında, sınırın sıfır noktasındaki yayla karakolunda; on vatan evladı ile birlikte SSCB sınırının on kilometresini bekledim. İmkânları sınırlı, taş bir karakolda… Ama başımız dikti. Beş ayı gururla geçirdik.

Ağır kış şartları nedeniyle o yıllarda yayla karakolları kışın kapanırdı. Ben de kışlık karakolum olan Ercan Takım Karakolu’na geçtim.

Ercan nispeten daha büyük ve “konforlu” idi.

Konfor derken yanlış anlaşılmasın; sadece mutfak imkânları biraz daha iyiydi. Kendi ekmek fırını ve büyük kuzineli mutfağı vardı.

Bir subay, 24 erbaş ve er,

5 at, 4 köpek ve 150 küçükbaş hayvan…

Zorlu kış şartlarına göre tasarlanmış küçük bir hudut birliği.

Üç ay kimse gelmese kendine yetecek kadar erzağı olan bir birlik.

Ama sanılmasın ki bir çiftlik hayatı… “Kes koyunu ye” rahatlığı yok.

Hayvanların tamamı karakol envanterine kayıtlıydı.

Allah korusun biri ölse, prosedür başlardı:

Önce veteriner asteğmen “hastalıktan öldü” raporu verecek.

Tabur doktoru, etin yenmeyeceğine dair sağlık raporu düzenleyecek.

Tabur komutanı onaylayacak.

Ancak o zaman envanterden düşülecek.

Hudutta sorumluluk sadece sınırı değil, emaneti de korumaktır.

Bugün bu yaşıma geldim. Tek başına karar alma becerimi hâlâ o hudut karakoluna borçluyum.

-30 derecede görev yapmak ne demektir, yazmakla anlatılmaz.

Hudut görevi zordur.

Ama kutsaldır.

Aradan kırk yıla yakın zaman geçti.

Fakat ben hâlâ aynı ruh ve heyecanla hudut bölgeme gidiyorum.

Bu kez nöbet tutmaya değil…

O ruhu kızıma aktarmaya.

Eşim ve kızımla birlikte hududa gidiyorum.

Benim sefer görev emrimi, bir gün kızım devralacak.

Çünkü bazı yeminler askerlikle bitmez.

Haydi hayırlısı.